Najdłuższy szlak MTB na świecie

The Great Divide Mountain Bike Route to najdłuższy znakowany szlak MTB na świecie. Trawersuje Góry Skaliste, startując w kanadyjskim Banff, przebiegając przez USA, dociera aż do granic Meksyku. Szlak stworzony i oznakowany przez organizację Adventure Cycling Association liczy sobie ponad 4300 kilometrów.

W pierwotnej wersji (1998 r.) szlak rozpoczynał się w Stanach. Dopiero w 2003 roku podjęto decyzję o dodaniu odcinka kanadyjskiego. Warto zaznaczyć, że 85-90% trasy prowadzi terenem górskim i pustynnym na wysokościach sięgających 2000 m n.p.m. Najwyższym punktem trasy jest przełęcz Indiana Pass, która znajduje się na wysokości 3600 m n.p.m. Suma przewyższeń szacowana jest na 67.000 metrów…

Wiosna – czas na freeride!

Jedyną górą w Polsce, która oferuje alpejskie możliwości pozatrasowych zjazdów z wykorzystaniem wyciągów jest oczywiście Kasprowy Wierch (1987 m). “Możliwości” – bowiem freeride na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego i poruszanie się poza wyznaczonymi trasami jest zakazane. Tym niemniej każdy bywalec Kasprowego widzi, że przypomina to raczej walkę z wiatrakami. Po opadzie śniegu stoki dookoła Kasprowego roją się od miłośników freeridu. Do absolutnych klasyków należą zjazdy z Pośredniego (1873 m) na stronę Kotła Goryczkowego i Świńskiego, czy z Beskidu (2012 m). Bardziej zapaleni narciarze wędrują granią lub pod granią jeszcze dalej na wschód w kierunku Skrajnej i Pośredniej Turni (2097 m i 2128 m) lub na zachód w kierunku Goryczkowej Czuby (1913 m).

Vorarlberg

Jeszcze przed I wojną światową Vorarlberg był jednym z najbiedniejszych zakątków Europy. Miejscowi górale musieli wysyłać swoje dzieci do pracy w Bawarii i północnych Włoch, a gdy w 1919 r. w referendum opowiedzieli się za przyłączeniem Vorarlbergu do Szwajcarii, zakłopotani Helweci odmówili im, tłumacząc, że nie chcą zakłócać wypracowanej przez stulecia równowagi swoich wielojęzycznych kantonów. W latach 20. już mogli tej decyzji pożałować, bo narty – wtedy jeszcze ski-touring na fokach – zaczęły robić karierę jako ulubiona zimowa rozrywka zachodnich Europejczyków, a Vorarlberg oferował im do niej kapitalne tereny. Dziś, po kilku dekadach intensywnego i nowatorskiego inwestowania w przemysł narciarski, jest najbogatszym regionem Austrii o proporcjonalnie największej liczbie pięciogwiazdkowych restauracji i z prawdopodobnie najbardziej ekskluzywną stacją narciarską w Alpach – Lech-Zürs w Arlbergu.

Każdej zimy spada tu ponoć co najmniej siedem metrów śniegu, ale i tak przy ponad połowie z 280 km nartostrad stoją armatki. Jednak bez względu na wysoką jakość ratrakowanych tras (w Lech-Zürs tylko jedna jest czarna, ale za to kiedyś pobito na niej rekord świata w prędkości zjazdu; cztery kolejne są w St. Anton) Arlberg kusi przede wszystkim amatorów free ride’u. Po każdym obfitym opadzie zjawia się ich tu wystarczająco wielu, by w ciągu paru dni wszystkie dostępne stoki pokryły się gęstą i malowniczą siatką śladów nart. Nigdzie indziej w Austrii dostęp do zjeżdżania off-piste nie jest tak łatwy – zapewnia go 85 wyciągów i kolejek, które kursują między 1300 a 2800 m n.p.m. Oznaczone pomarańczowymi rombami trasy liczą w sumie 180 km. Ryzyko tego sportu jest tu przy tym ograniczane do minimum – w razie potrzeby eksplozjami dynamitu prowokuje się kontrolowane lawiny, a na dole można wypożyczyć specjalne plecaki o nazwie ABS z otwieranymi jak spadochron i automatycznie pompowanymi skrzydłami, które umożliwiają utrzymywanie się na powierzchni niefortunnie poderwanej lawiny.

Komperdell: freeride`owe ochraniacze

W tym roku firma wyprodukowała kolekcję prototypowych egzemplarzy, których na razie nie można będzie nabyć w sklepie. Zwraca wśród nich uwagę linia Airshock – protektory zaprojektowane specjalnie z myślą o miłośnikach freeride‘u.

Ochraniacze dla narciarzy Komperdell Airshock amortyzują i rozprowadzają równomiernie siły działające na ciało w trakcie uderzenia. Przyjmują większość tej energii, pełniąc nieco podobną funkcję do strefy zgniotu w samochodzie.

W wyniki testów trudno wręcz uwierzyć. Otóż z przeprowadzonych doświadczeń wynika, że w normalnych warunkach siła uderzenia ciężaru 5 kg spadającego z wysokości 1 m równa się naciskowi 10 883 kg. Przy zastosowaniu ochraniacza Airshock wartość tę udaje się zminimalizować do 840 kg.

Twarde protektory mają tę wadę, że nie absorbują sił działających przy uderzeniu, a tylko je koncentrują. Ochraniacze Komperdell równomiernie rozprowadzają energię, niemal całkowicie ją pochłaniając.

Linia Airschock (spodenki i trzy modele kamizelek) wykonane są w eleganckiej biało-czarnej kolorystyce z dyskretnymi akcentami czerwieni.
Oprócz doskonałych właściwości ochronnych protektory mają jedną zaletę nie do przecenienia: są super lekkie. Niewielką wagę zawdzięczają nowoczesnej technologii Airbag amortyzującej uderzenia.

W obrębie linii warto zwłaszcza zwrócić uwagę na model kamizelki ochronnej z pasem. Protektor na szyję jest doskonale dopasowany anatomicznie, podobnie jak ten na plecy oraz na kość ogonową. Odpinany pas chroni dodatkowo nerki.

Wszystkie modele w linii Airshock wykonane są z zaawansowanego technologicznie materiału Airmash – o właściwościach oddychających i wytłumiających.

Ochraniacze Airshock są zgodne z normami. W prototypowej kolekcji występują w zakresie rozmiarów XXS – XXL. Dużym plusem jest łatwość konserwacji – ochraniacze można prać w temp. 30 stopni.

Freeride w Tatrach

W Tatrach Wysokich jeździ się głównie wiosną. Większość zjazdów prowadzi żlebami, które w zimie są niesłychanie niebezpieczne ze względu na lawiny. Jedna z najwspanialszych narciarskich linii prowadzi z Rysów. Tam też najdłużej trwa sezon. Nie są wcale rzadkością zjazdy dokonywane tam w czerwcu. Wszystko to zasługa dużej wysokości nad poziomem morza i osłoniętej od słońca ekspozycji. Pierwsza część zjazdu prowadzi żlebem, popularnie nazywanym „rysą”. Tu napotykamy na kluczowe trudności podczas całego zjazdu. Spora stromizna i wąska na kilka metrów skalna rynna powodują, że adrenalina wesoło buzuje w żyłach. Dalej jest nie mniej ciekawie. Ze żlebu „wyskakujemy” na olbrzymie pola śnieżne, gdzie można kreślić łuki o absurdalnie dużym promieniu. Takie skręty dają najwięcej przyjemności. Inne tatrzańskie klasyki to zjazd z przełęczy Zawrat, albo ze Świnickiej przełęczy.

Zwykle o tej porze w Tatrach jest mnóstwo śniegu! Ale nie ilość jest tu najważniejsza. Wiosną dzięki specyficznym warunkom pogodowym tworzy się specjalny rodzaj śniegu – firn. Panująca przez kilka, bądź kilkanaście dni z rzędu wyżowa pogoda powoduje nadtapianie śniegu w ciągu dnia i zamrażanie nocą.

Jest to bardzo łatwy śnieg. Nie trzeba dużych umiejętności żeby móc po nim jeździć. Jest stosunkowo twardy, więc narty się nie zapadają, a skręty wykonuje się na nim niezwykle lekko. Firn jest już względnie stabilny i zagrożenie lawinowe jest z reguły dużo mniejsze niż zimą. Jeśli do tych atutów sezonu wiosennego dodamy znacznie dłuższy dzień oraz panującą często słoneczną pogodę to otrzymujemy wręcz sielski obraz na pierwsze pozatrasowe szusy. Nie należy jednak tracić czujności, bo w Tatrach może być niebezpiecznie nawet w środku lata, a pogoda potrafi zmienić się błyskawiczne. Jazda poza trasami…

Kilka zasad freeride

1. Technika narciarska na właściwym poziomie. Trudno jednoznacznie określić ten poziom, freerider winien umieć poruszać się w każdych warunkach, tj. głęboki śnieg, lód ze wszystkimi jego odmianami itp. Najlepiej jakby posługiwał się zamiennie technikami: tradycyjną i współczesną.

2. Odporność psychiczna, głównie w zakresie przeciwdziałania lękowi i stresowi, umiejętność koncentracji i podejmowania szybkich decyzji.

3. Właściwy sprzęt, tzn. narty z grupy freeride, wiązania zjazdowe (ale nie kolumnowe), buty zjazdowe oraz kijki wyposażone w szeroki talerzyk.

4. Sprzęt dodatkowy: kask ze “szczęką”, dopasowane gogle, mocne i nieprzemakalne rękawice, altimetr, termometr, kopia polisy ubezpieczeniowej, czasem specjalna maska chroniąca nos i usta przed pyłem śnieżnym, czasem buty z wibramem.

5. Sprzęt awaryjny: niewielki plecak zawierający 20 m liny, przyrząd do zjazdu (najlepiej ósemka), kilka pętli ze specjalnej taśmy, płachta NRC, apteczka, reflektor lub nadajnik przeciwlawinowy typu takiego, jaki obowiązuje w danym rejonie oraz telefon komórkowy

6. Żywność: wysokokaloryczna np. czekolada, do picia zaś napoje izotoniczne typu isostar i to w dużej ilości. Produkuje się plecaki freeride’owe zawierające bukłak na wodę z rurką, typu Camelback. Niektóre stroje posiadają specjalną kieszeń na płyny, także z rurką.

7. Strój z materiału aktywnego (oddychający i nieprzemakalny), swobodny, ale nie obwisły, stosunkowo szczelny z ociepleniem i kapturem. Bielizna aktywna, podobnie wszelkie koszulki z golfem, polary itp. Nie należy stosować bawełny, bo jest to kumulator wilgoci.

8. Nie powinno się uprawiać freeride’u samotnie, lepiej we dwójkę lub więcej osób. Pamiętać należy o umiejętnościach osoby najsłabszej fizycznie i technicznie.

9. Należy posiadać dokładną mapę rejonu (nie mapki rozdawane przy wyciągach!), oraz wiedzę z zakresu zagrożeń lawinowych, sposobów poruszania się w terenie lawiniastym, rodzajów śniegu, sposobu zachowania się w lawinie.

10. O zamiarze dokonania zjazdu należy powiadomić osobę, która w razie czego poinformuje pogotowie górskie.

Włochy – Courmayeur

Courmayeur to włoski odpowiednik francuskiego Chamonix. Ten włoski ośrodek położony jest u stóp Mont Blanc, w zachodniej części Doliny Aosta.

Większość turystów stanowią tutaj Francuzi i Włosi, choć nie brak i turystów z innych państw Europy. Wszyscy przyjeżdżają tutaj ze względu na dobrze przygotowane stoki, piękne górskie pejzaże i stosunkowo przystępne ceny. Kolejnym atutem tego kurortu są dobre i pewne warunki śniegowe. Ośrodek nazwany został “Perłą Alp”. Z myślą o entuzjastach sportów zimowych przygotowano tutaj 100 kilometrów tras, z czego 20 kilometrów to trasy dla początkujących, 45 kilometrów – łatwe, 25 kilometrów – trudne, 10 kilometrów – bardzo trudne.

Teren narciarski znajduje się na wysokości 1224-2755 m.n.p.m. Dodatkowym czynnikiem umilającym jazdę są rozpościerające się wokół piękne widoki alpejskich szczytów.

Zjazdy poza trasą

Atrakcją dla dobrych narciarzy są również dzikie zjazdy poza trasą. Jeden z nich zaczyna się przy Cresta Youla. Szerokim, pomarszczonym łukiem wiedzie najpierw wśród nagich skał, potem biegnie u stóp stromego zbocza jednego z pobliskich szczytów, potem skręca i wśród pasm drzew dobiega aż do Zerotta. Zjeżdżając tędy można do woli podziwiać łańcuchy ośnieżonych górskich wierzchołków. Inne możliwości daje zjazd poza trasą rozpoczynający się na wysokości 2755 m.n.p.m., w Cresta d’Arp. Kończy się w dolinie, a jego przedostatni fragment wiedzie łukiem wśród leśnych drzew. Pęd po głębokim śniegu i silne podmuchy wiatru dają niezapomniane uczucie wolności i swobody. Inną ofertę stanowi dziki zjazd z Plan Chercuit. Duża jego część wiedzie wśród lasu, co w niepogodne dni daje upragnioną osłonę od wiatru.

Wyjazdy komercyjne…

Francja – La Grave – Najstraszniejsza z gór

Chociaż La Grave we francuskich Alpach ma tylko jeden wyciąg i żadnych utrzymanych tras, jest największym wyzwaniem dla zaawansowanych narciarzy.

Ten punkt na mapie Francji znany jest nie tylko ludziom, którzy rzeczywiście jeżdżą tu na nartach. To niezwykłe, okrutne miejsce. Jest tu tylko jeden wyciąg i nie ma wytyczonych żadnych tras zjazdowych. Nie ma patroli ratowników górskich, nie ma ratraków ubijających trasy, nikt też nie podejmuje żadnych wysiłków, by zmniejszyć zagrożenie lawinami. Tu jest się zdanym tylko na własne siły.

Zjeżdżać da się po północnej stronie góry, gdzie rzadko dociera słońce. Korytarze skalne i połacie piargów opadają o 2150 metrów pod poszarpanymi szczytami La Meije. No, i jeszcze nazwa. Pochodzi od słowa oznaczającego żwir, ale ludziom znającym angielski trudno jest uniknąć skojarzeń ze słowem “grób” (grave). Zwłaszcza po tym, co się tu stało pod koniec zeszłego sezonu.

Freeride w Europie

CHAMONIX

to centrum alpinizmu i wszelkich sportów górskich świata. Wiele z nich
miało swój początek w Chamonix. Miasteczko położone u stóp Mont Blanc,
żyje górami i tym co się w nich dzieje. Można tu spotkać alpinistów i
wszelkiej maści wspinaczy, paralotniarzy, a także ludzi uprawiających rafting i
kanioning. Nie może zabraknąć freeriderów w tym komplecie. Narciarze
królują zimową porą w Chamonix. Ci, którzy jeżdżą poza trasami, przez
lodowce i w stromych kuluarach to spora grupa bywalców Chamonix. Najwięcej
można ich spotkać w rejonie Grand Montets, szczytu wznoszącego się nad
lodowcem Argeniere, na który prowadzi kolejka linowa. Poza kolejką, góra
poprzecinana jest licznymi wyciągami, ale miejsca do jazdy poza trasami jest
bardzo dużo. Poza tym warto odwiedzić masyw Augilles Rouges leżący po drugiej
stronie doliny. Tam, w rejonie Index lub Flegere można pojeździć licznymi
kuluarami.

Gwoździem programu w Chamonix może być zjazd z Aguille du Midi (3842
mnpm) przez Valle Blanche. To zjazd w przepięknej scenerii masywu Mont Blanc z
widokami na najwyższy szczyt Alp, a także granitowe zerwy Mont Blanc du
Tacul, Ząb Giganta i Grandes Jorasses. Na szczyt Augille du Midi wyjeżdża
się wprost z centrum Chamonix. Już kolejka jest niezłą atrakcją. Niczym
winda wywiezie Cię na czubek skalnej igły położonej 2800 metrów wyżej niż
dno doliny! Potem jeszcze jest do pokonania wąska śnieżna grań ponad
kilometrową ścianą i już jesteś na skraju lodowca Valle Blanche. Stąd
kilkanaście kilometrów zjazdu w alpejskiej scenerii i wśród szczelin lodowca
zaprowadzi Cię do dolnej partii lodowca Mer de Glace, skąd zazwyczaj wraca
się do Chamonix kolejką. Jest jedno ale: ten zjazd to naprawdę poważne
przedsięwzięcie w lodowcowym terenie, samym środku wysokich Alp. Jeżeli nie
masz doświadczenia lodowcowego, sprzętu do ratownictwa ze szczelin,
umiejętności jego używania i wprawy w nawigacji -to nie wybieraj się tam
samodzielnie. Weź przewodnika ivbv/uiagm/ifmga który całą sprawę
bezpieczeństwa weźmie na siebie i pokaże Ci najciekawsze miejsca lodowca. Tobie
pozostanie tylko cieszyć się zjazdem.

W ramach tygodniowego skipasu z Chamonix można jeden dzień spędzić na
włoskiej stronie, jeżdżąc poza trasami w rejonie Courmayeur. To ciekawe
uzupełnienie tygodniowego pobytu. Do Courmayeur można dojechać kolejkami
przez Augille du Midi lub samochodowym tunelem pod Mont Blanc.

Warto odwiedzić Chamonix, poczuć wszechobecny tam klimat górskiego
wyczynu, pojeździć poza trasami i skosztować regionalnej kuchni Sabaudzkiej.

Więcej skiforum.pl …

Jazda poza trasami.

Jazda poza trasami jest cudowną przygodą. Jednak pierwsze doświadczenia mogą szybko zniechęcić – tym bardziej, jeśli ktoś na trasach czuje się swobodnie, a poza trasami, jak niedołęga. Ale wystarczy znać parę podstawowych zasad, żeby dawać sobie radę całkiem nieźle

Zacznijmy od tego: pokrywa puchu nie przekraczająca 10 cm nie wymaga praktycznie żadnych zmian w technice. Nie warto więc podrygiwać, podskakiwać i robić innych gwałtownych ruchów tylko dlatego, że z boku trasy leżą trzy centymetry świeżego śniegu. Jest to nie tylko całkiem niepotrzebne, ale niezbyt poważnie wygląda. Technika zmienia się dopiero przy głębszym śniegu. A wtedy, przede wszystkim… nie warto podrygiwać, podskakiwać, i robić innych gwałtownych ruchów.

Nie spiesz się zbytnio do zmiany kierunku jazdy. Staraj się stopniowo wprowadzać narty w skręt. Niezależnie od długości skrętu, krótkie, szarpane ruchy przynoszą fatalne skutki. Nawet śmig powinien by jednym, płynnym ciągiem, a nie serią “gestów”.

“Spokojnie” nie znaczy “powoli”. Typowym błędem niedoświadczonych narciarzy jest wykonywanie ewolucji w głębokim śniegu przy równie małej prędkości, co gdyby próbowali tego samego na trasie. Tymczasem tutaj śnieg nie pozwala na dowolne manewry – skręcanie wymaga nieco większej.

Pierwsze dowiadczenia w głębokim śniegu są zwykle podobne. Po kilku metrach jazdy na wprost jest próba skrętu, zakończona “orłem” przez dzioby nart. Parę prób i dochodzimy do wniosku, że środek ciężkości musi być bardziej z tyłu. I rzeczywicie, po chwili już “lekko” płyniemy z dziobami wystającymi nad powierzchnią… tyle tylko, że po jednym zjeździe nogi są jak z waty. To nie (tylko) wina kondycji. Po prostu – to nie tak! Środek ciężkości powinien być nieco cofnięty, ale nachalne obciążanie piętek wyłącznie utrudnia utrzymanie równowagi i skręcanie, oraz rzecz jasna wytrwanie całego dnia na nartach! Można natomiast pozwolić nartom lekko “wyjechać do przodu” pod koniec skrętu, tuż przed odciążeniem, co, przy odpowiedniej wprawie i rytmicznym skręcaniu, może dać wrażenie “falowania” w śniegu.
Wiem, wiem, kazali jechać szeroko. To prawda, nawet poza trasami jeździ się dziś szerzej, niż kiedyś. Jednak puch ma swoją własną estetykę. Szczególnie istotnym czynnikiem jest tu przecież przyjemność, jaka się wiąże z oglądaniem wykreślonych w śniegu esów-floresów. I ładniej wygląda jedna czysta kreska, niż dwie tramwajowe szyny…

Nie każdy głęboki śnieg to puch. Technika zmienia się również w zależności od rodzaju śniegu. Jednak ogólna zasada to: poza trasami stój mocniej na nartach, szczególnie, jeśli nie masz pewności, czy masz przed sobą wyłącznie puch. Wystarczy odcinek bardziej przewiany i puch zmienić się może w twardy, zbity śnieg. Dlatego też jazda poza trasami uczy większej technicznej dyscypliny.

Las wystających kamyków nie powinien zachęcać do szukania w nim korytarza, bo pod cieniutką warstwą śniegu najpewniej kryją się dalsze kamienie. Malutkie wgłębienie w śniegu może oznaczać dziurę, albo przysypany puchem strumyk. Obserwuj otoczenie, ucz się czytać jego znaki.

Freeride to wolność dobrze zaplanowana. Tak więc do kwestii techniki jazdy dochodzą zawsze inne, nudniejsze, ale i ważniejsze problemy związane z poruszaniem się w niezabezpieczonym terenie.