W Tatrach Wysokich jeździ się głównie wiosną. Większość zjazdów prowadzi żlebami, które w zimie są niesłychanie niebezpieczne ze względu na lawiny. Jedna z najwspanialszych narciarskich linii prowadzi z Rysów. Tam też najdłużej trwa sezon. Nie są wcale rzadkością zjazdy dokonywane tam w czerwcu. Wszystko to zasługa dużej wysokości nad poziomem morza i osłoniętej od słońca ekspozycji. Pierwsza część zjazdu prowadzi żlebem, popularnie nazywanym „rysą”. Tu napotykamy na kluczowe trudności podczas całego zjazdu. Spora stromizna i wąska na kilka metrów skalna rynna powodują, że adrenalina wesoło buzuje w żyłach. Dalej jest nie mniej ciekawie. Ze żlebu „wyskakujemy” na olbrzymie pola śnieżne, gdzie można kreślić łuki o absurdalnie dużym promieniu. Takie skręty dają najwięcej przyjemności. Inne tatrzańskie klasyki to zjazd z przełęczy Zawrat, albo ze Świnickiej przełęczy.
Zwykle o tej porze w Tatrach jest mnóstwo śniegu! Ale nie ilość jest tu najważniejsza. Wiosną dzięki specyficznym warunkom pogodowym tworzy się specjalny rodzaj śniegu – firn. Panująca przez kilka, bądź kilkanaście dni z rzędu wyżowa pogoda powoduje nadtapianie śniegu w ciągu dnia i zamrażanie nocą.
Jest to bardzo łatwy śnieg. Nie trzeba dużych umiejętności żeby móc po nim jeździć. Jest stosunkowo twardy, więc narty się nie zapadają, a skręty wykonuje się na nim niezwykle lekko. Firn jest już względnie stabilny i zagrożenie lawinowe jest z reguły dużo mniejsze niż zimą. Jeśli do tych atutów sezonu wiosennego dodamy znacznie dłuższy dzień oraz panującą często słoneczną pogodę to otrzymujemy wręcz sielski obraz na pierwsze pozatrasowe szusy. Nie należy jednak tracić czujności, bo w Tatrach może być niebezpiecznie nawet w środku lata, a pogoda potrafi zmienić się błyskawiczne. Jazda poza trasami…
