Komperdell: freeride`owe ochraniacze

W tym roku firma wyprodukowała kolekcję prototypowych egzemplarzy, których na razie nie można będzie nabyć w sklepie. Zwraca wśród nich uwagę linia Airshock – protektory zaprojektowane specjalnie z myślą o miłośnikach freeride‘u.

Ochraniacze dla narciarzy Komperdell Airshock amortyzują i rozprowadzają równomiernie siły działające na ciało w trakcie uderzenia. Przyjmują większość tej energii, pełniąc nieco podobną funkcję do strefy zgniotu w samochodzie.

W wyniki testów trudno wręcz uwierzyć. Otóż z przeprowadzonych doświadczeń wynika, że w normalnych warunkach siła uderzenia ciężaru 5 kg spadającego z wysokości 1 m równa się naciskowi 10 883 kg. Przy zastosowaniu ochraniacza Airshock wartość tę udaje się zminimalizować do 840 kg.

Twarde protektory mają tę wadę, że nie absorbują sił działających przy uderzeniu, a tylko je koncentrują. Ochraniacze Komperdell równomiernie rozprowadzają energię, niemal całkowicie ją pochłaniając.

Linia Airschock (spodenki i trzy modele kamizelek) wykonane są w eleganckiej biało-czarnej kolorystyce z dyskretnymi akcentami czerwieni.
Oprócz doskonałych właściwości ochronnych protektory mają jedną zaletę nie do przecenienia: są super lekkie. Niewielką wagę zawdzięczają nowoczesnej technologii Airbag amortyzującej uderzenia.

W obrębie linii warto zwłaszcza zwrócić uwagę na model kamizelki ochronnej z pasem. Protektor na szyję jest doskonale dopasowany anatomicznie, podobnie jak ten na plecy oraz na kość ogonową. Odpinany pas chroni dodatkowo nerki.

Wszystkie modele w linii Airshock wykonane są z zaawansowanego technologicznie materiału Airmash – o właściwościach oddychających i wytłumiających.

Ochraniacze Airshock są zgodne z normami. W prototypowej kolekcji występują w zakresie rozmiarów XXS – XXL. Dużym plusem jest łatwość konserwacji – ochraniacze można prać w temp. 30 stopni.

Kilka zasad freeride

1. Technika narciarska na właściwym poziomie. Trudno jednoznacznie określić ten poziom, freerider winien umieć poruszać się w każdych warunkach, tj. głęboki śnieg, lód ze wszystkimi jego odmianami itp. Najlepiej jakby posługiwał się zamiennie technikami: tradycyjną i współczesną.

2. Odporność psychiczna, głównie w zakresie przeciwdziałania lękowi i stresowi, umiejętność koncentracji i podejmowania szybkich decyzji.

3. Właściwy sprzęt, tzn. narty z grupy freeride, wiązania zjazdowe (ale nie kolumnowe), buty zjazdowe oraz kijki wyposażone w szeroki talerzyk.

4. Sprzęt dodatkowy: kask ze “szczęką”, dopasowane gogle, mocne i nieprzemakalne rękawice, altimetr, termometr, kopia polisy ubezpieczeniowej, czasem specjalna maska chroniąca nos i usta przed pyłem śnieżnym, czasem buty z wibramem.

5. Sprzęt awaryjny: niewielki plecak zawierający 20 m liny, przyrząd do zjazdu (najlepiej ósemka), kilka pętli ze specjalnej taśmy, płachta NRC, apteczka, reflektor lub nadajnik przeciwlawinowy typu takiego, jaki obowiązuje w danym rejonie oraz telefon komórkowy

6. Żywność: wysokokaloryczna np. czekolada, do picia zaś napoje izotoniczne typu isostar i to w dużej ilości. Produkuje się plecaki freeride’owe zawierające bukłak na wodę z rurką, typu Camelback. Niektóre stroje posiadają specjalną kieszeń na płyny, także z rurką.

7. Strój z materiału aktywnego (oddychający i nieprzemakalny), swobodny, ale nie obwisły, stosunkowo szczelny z ociepleniem i kapturem. Bielizna aktywna, podobnie wszelkie koszulki z golfem, polary itp. Nie należy stosować bawełny, bo jest to kumulator wilgoci.

8. Nie powinno się uprawiać freeride’u samotnie, lepiej we dwójkę lub więcej osób. Pamiętać należy o umiejętnościach osoby najsłabszej fizycznie i technicznie.

9. Należy posiadać dokładną mapę rejonu (nie mapki rozdawane przy wyciągach!), oraz wiedzę z zakresu zagrożeń lawinowych, sposobów poruszania się w terenie lawiniastym, rodzajów śniegu, sposobu zachowania się w lawinie.

10. O zamiarze dokonania zjazdu należy powiadomić osobę, która w razie czego poinformuje pogotowie górskie.

Francja – La Grave – Najstraszniejsza z gór

Chociaż La Grave we francuskich Alpach ma tylko jeden wyciąg i żadnych utrzymanych tras, jest największym wyzwaniem dla zaawansowanych narciarzy.

Ten punkt na mapie Francji znany jest nie tylko ludziom, którzy rzeczywiście jeżdżą tu na nartach. To niezwykłe, okrutne miejsce. Jest tu tylko jeden wyciąg i nie ma wytyczonych żadnych tras zjazdowych. Nie ma patroli ratowników górskich, nie ma ratraków ubijających trasy, nikt też nie podejmuje żadnych wysiłków, by zmniejszyć zagrożenie lawinami. Tu jest się zdanym tylko na własne siły.

Zjeżdżać da się po północnej stronie góry, gdzie rzadko dociera słońce. Korytarze skalne i połacie piargów opadają o 2150 metrów pod poszarpanymi szczytami La Meije. No, i jeszcze nazwa. Pochodzi od słowa oznaczającego żwir, ale ludziom znającym angielski trudno jest uniknąć skojarzeń ze słowem “grób” (grave). Zwłaszcza po tym, co się tu stało pod koniec zeszłego sezonu.